Fundacja W Związku Z Rakiem, ul. Nabycińska 19/306, 53-677 Wrocław, NIP: 897-18-07-063

Chłoniaki

CHŁONIAKI

Chłoniaki (łac. lymphoma) to nowotwory, które są spowodowane nieprawidłowym rozrostem komórek układu chłonnego (limfatycznego). Układ chłonny jest zbudowany z naczyń limfatycznych, węzłów chłonnych, grudek chłonnych, grasicy, migdałków i śledziony. Przewodami układu limfatycznego płynie limfa, czyli chłonka. Układ limfatyczny ma za zadanie wspierać funkcjonowanie układu immunologicznego, krwionośnego i pokarmowego. Wszystkie chłoniaki to nowotwory złośliwe. Mają wiele rodzajów i niecharakterystyczne objawy. Najczęstszym wczesnym objawem chłoniaka są powiększone węzły chłonne. Mogą one być łatwo wyczuwalne i widoczne, czasem jednak nowotwór atakuje te w jamie brzusznej lub klatce piersiowej.
Choroba może przybrać postać przewlekłą lub ostrą. Chłoniaki przewlekłe rozwijają się długo i długo nie wymagają leczenia, jednak ich całkowite pozbycie się nie jest w większości przypadków możliwe. Chłoniaki agresywne rozwijają się błyskawicznie i wymagają jak najszybszej interwencji lekarskiej, ale – paradoksalnie – można je wyleczyć raz na zawsze.

Objawy:

Pierwsze objawy chłoniaka są niecharakterystyczne, często przypominają zwykłe przeziębienie. Ogólne, wczesne objawy chłoniaka to:
– powiększone, ale niebolesne węzły chłonne,
– uporczywy kaszel,
– obfite poty nocne,
– gorączka lub nawracające stany podgorączkowe,
– nawracające infekcje górnych dróg oddechowych i płuc,
– znaczna utrata wagi w krótkim czasie,
– osłabienie, męczliwość,
– dolegliwości układu pokarmowego.

Niektórym typom chłoniaka towarzyszy także świąd skóry. Rozwój choroby może prowadzić do wodobrzusza, niedokrwistości, znacznego spadku odporności czy obrzęku nóg. Jak widać, powyższe objawy mogą być symptomem innych, bardziej prozaicznych schorzeń. Jeśli jednak utrzymują się dłużej niż dwa tygodnie, należy udać się do lekarza. Węzły chłonne powiększone przez kilkanaście dni, oporne na leki przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, są powodem do niepokoju.
Zdiagnozowanie chłoniaka polega przede wszystkim na pobraniu węzła chłonnego lub wycinka z nacieków narządowych do analizy. W dużej liczbie przypadków wykonuje się także morfologię krwi i szpiku kostnego – badania mają na celu sprawdzenie, czy chłoniak rozprzestrzenił się do szpiku. Aby ocenić zaawansowanie choroby, wykonuje się badania rentgenowskie, ultrasonografię (USG), tomografię komputerową, scyntygrafię kośćca czy rezonans magnetyczny. Metody diagnostyki zależą od rodzaju choroby.

Chłoniaki leczy się przede wszystkim chemioterapią i radioterapią. Odpowiednio wcześnie wykryty chłoniak Hodgkina jest wyleczalny w prawie 90-95 proc; chłoniaki nieziarnicze udaje się wyleczyć całkowicie w 40-70 procentach, zależnie od podtypu nowotworu.